Όπως χάζευα στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σε αυτό το άρθρο και διαβάζοντας το κατάλαβα ποσό δίκιο έχει, γιατί τις περισσότερες φορές εμείς οι γυναίκες θα είμαστε αυτές που θα βγάζουμε φωτογραφία τα παιδιά μας, μόνα τους ή με άλλους (μπαμπάδες, παππούδες κτλ). Εντάξει, υπάρχουν κάποιοι μπαμπάδες που βγάζουν φωτογραφίες, αλλά αυτοί είναι λίγοι, μην τους βάλω όλους στο ίδιο σακί. Τώρα που η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο πολύ και όλοι μας έχουμε ένα κινητό που έχει και κάμερα πάνω μπορούμε να βγάζουμε πολλές φωτογραφίες.
Πάντως κοιτάζοντας τις φωτογραφίες από τότε που γεννήθηκε ο μικρός, είδα ότι δεν έχω πάνω από 15 φωτογραφίες μαζί του. Οι selfies δεν πιάνουν. Εντάξει έχω από γενέθλια και γιορτές, αλλά καθημερινές δεν έχω πολλές. Δεν έχω φωτογραφίες που να κάνουμε καθημερινά πράγματα, χειροτεχνίες ή απλά να καθόμαστε στο καναπέ και να χαλαρώνουμε. Μου έχει τύχει να ζητήσω από τον δικό μας μπαμπά να βγάλει μια φωτογραφία την ώρα που είμαι με τον μικρό. Εκεί θέλω το αυθόρμητο, να δει από μόνος του ότι είναι καλή ευκαιρία για φωτογραφία. Το έχει κάνει, μην τον κατηγορώ, αλλά θα ήθελα να είναι πιο πολλές αυτές οι στιγμές.
Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να φταίμε και εμείς, γιατί αν δεν είμαστε φτιαγμένες και ντυμένες έτσι όπως θέλουμε δεν βγαίνουμε φωτογραφίες. Αλλά αυτό το αυθόρμητο είναι ωραίο και αυτό είναι που θα μείνει και θα περάσει στη φωτογραφία. Και επίσης τα παιδιά δεν τους νοιάζει αν εσύ είσαι χάλια εμφανισιακά. Απλά θέλουν να έχουν φωτογραφίες μαζί σου.
Συμπέρασμα, μπαμπάδες βγάλτε μας φωτογραφία κι ας είναι το μαλλί μας χάλια. Θα σας ευχαριστήσουμε μετά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
